O nas

Wiktoria dobrze wie, że problem z matematyką często nie zaczyna się przy trudnym zadaniu, ale znacznie wcześniej — w momencie, gdy po kilku nieudanych próbach uczeń uznaje, że „po prostu nie ma do tego głowy”.

Na swoich zajęciach nie przykrywa braków kolejnymi schematami i nie przechodzi dalej tylko dlatego, że następny temat pojawił się już w podręczniku. Zatrzymuje się dokładnie tam, gdzie wiedza przestała układać się w logiczną całość, porządkuje podstawy i dopiero na nich buduje kolejne umiejętności.

Nie zależy jej na tym, żeby uczeń zapamiętał jeden sposób rozwiązania i bez zastanowienia odtwarzał go w podobnych przykładach. Chce, żeby potrafił samodzielnie rozpoznać, z czym ma do czynienia, od czego powinien zacząć i dlaczego wybrana metoda prowadzi do wyniku.

Wiktoria tłumaczy konkretnie i spokojnie, bez tworzenia atmosfery, w której pytanie staje się czymś krępującym. Nie mówi: „Przecież to jest łatwe”. Zamiast tego pokazuje, że nawet wymagające zagadnienie można rozłożyć na mniejsze części i przejść przez nie we właściwej kolejności.

Dzięki doświadczeniu w prowadzeniu zajęć korekcyjno-kompensacyjnych potrafi również uważniej przyjrzeć się temu, w jaki sposób uczeń pracuje, zapamiętuje i reaguje na trudność. Nie ocenia wyłącznie końcowego wyniku — obserwuje cały proces dochodzenia do rozwiązania.

Najlepszym efektem jej pracy nie jest dla niej pojedyncza poprawna odpowiedź. Jest nim moment, w którym uczeń przestaje czekać na kolejną podpowiedź, zaczyna ufać własnemu rozumowaniu i potrafi samodzielnie powiedzieć: „Wiem, od czego zacząć”.

Fabian swoją przygodę z prowadzeniem zajęć rozpoczął jeszcze w liceum, w 2015 roku. Od tamtej pory pomaga uczniom szkoły podstawowej i liceum przejść od niepewności do momentu, w którym potrafią samodzielnie zmierzyć się z zadaniem.

Na co dzień zajmuje się projektowaniem części nadwozia samochodowego, dlatego matematyka nie jest dla niego wyłącznie szkolnym przedmiotem. To narzędzie, które wykorzystuje w praktyce — do analizowania, planowania i szukania precyzyjnych rozwiązań.

W pracy z uczniem nie chodzi mu o mechaniczne odtwarzanie wzorów. Zależy mu na tym, żeby uczeń wiedział, od czego zacząć, dlaczego wykonuje kolejne kroki i jak sprawdzić, czy wybrane rozwiązanie ma sens.

Największą satysfakcję daje mu moment, w którym podopieczny osiąga cel, nad którym pracował przez cały rok — poprawia wyniki, nadrabia zaległości albo po prostu przestaje podchodzić do matematyki z przekonaniem, że „tego się nie da zrozumieć”. Fabian pokazuje, że trudne zadanie nie musi oznaczać braku zdolności. Czasem potrzeba po prostu dobrego planu i osoby, która pomoże go konsekwentnie zrealizować.

W Psychologii Liczb prowadzi zajęcia z matematyki i chemii, pomagając uczniom zarówno w bieżącej nauce, jak i w przygotowaniach do sprawdzianów oraz egzaminów. Gabi pogłębia wiedzę w dziedzinie fizjoterapii, a od ponad dwóch i pół roku pracuje z dziećmi oraz młodzieżą.

Nie zakłada, że jeden sposób tłumaczenia sprawdzi się u każdego. Najpierw stara się znaleźć miejsce, w którym pojawiła się trudność — czy wyniknęła ona z braków w podstawach, niezrozumienia konkretnego tematu, czy może ze stresu, który blokuje ucznia podczas samodzielnej pracy.

Na zajęciach Gabi porządkuje materiał, rozkłada trudniejsze zagadnienia na mniejsze części i prowadzi ucznia krok po kroku. Nie zależy jej jednak na podawaniu gotowych schematów do zapamiętania. Chce, aby uczeń rozumiał, dlaczego wykonuje kolejne działania i potrafił wykorzystać tę wiedzę także w nowym typie zadania.

W matematyce pomaga odbudować podstawy, bez których kolejne tematy szybko zaczynają się na siebie nakładać. W chemii pokazuje, że wzory, reakcje i obliczenia nie są przypadkowym zbiorem zasad, lecz systemem zależności, który można uporządkować i zrozumieć.

Najważniejszym efektem jej pracy nie jest chwilowa poprawa jednej oceny, ale moment, w którym uczeń przestaje czekać na podpowiedź i zaczyna samodzielnie szukać rozwiązania.

Matematyka od zawsze była jednym z ulubionych przedmiotów Magdy, dlatego dziś z dużą satysfakcją pomaga innym zobaczyć w niej coś więcej niż tylko wzory, działania i poprawne odpowiedzi.

Ma doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą i dobrze wie, że trudność z matematyką nie zawsze oznacza brak wiedzy. Czasem uczeń zgubił jeden ważny krok, czasem zna schemat, ale nie rozumie, kiedy go zastosować, a czasem po prostu przestał wierzyć, że jest w stanie sobie poradzić.

Magda nie przyspiesza na siłę i nie zakłada, że jedno wyjaśnienie wystarczy każdemu. Trudniejsze zagadnienia rozkłada na prostsze elementy, sprawdza, co uczeń już rozumie, i na tej podstawie buduje dalszą pracę.

Na jej zajęciach jest miejsce na pytania, błędy i ponowne tłumaczenie bez poczucia, że „powinno się już to wiedzieć”. Zależy jej, aby uczeń nie tylko rozwiązał konkretne zadanie, ale też wiedział, jak podejść do kolejnego, nawet gdy będzie wyglądało trochę inaczej.

Najważniejszy jest dla niej moment, w którym matematyka przestaje być czymś, czego uczeń unika, a zaczyna być obszarem, nad którym potrafi samodzielnie zapanować.

Ola jest absolwentką liceum o profilu matematyczno-geograficznym i obecnie dalej pogłębia swoją wiedzę poprzez szkolenia. Matematyka od lat jest jej bliska, ale w pracy z uczniami najważniejsza jest dla niej nie sama znajomość liczb i wzorów, lecz umiejętność pokazania ich w sposób, który dla konkretnego dziecka zaczyna mieć sens.

Doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą zdobywała jako instruktor podczas obozów oraz w parku rozrywki. Dzięki temu dobrze wie, jak nawiązać kontakt z uczniem, zdobyć jego zaufanie i utrzymać zaangażowanie również wtedy, gdy temat nie należy do najłatwiejszych.

Na zajęciach nie ogranicza się do jednego sposobu tłumaczenia. Gdy pierwsza metoda nie działa, szuka kolejnej — bardziej obrazowej, praktycznej albo opartej na przykładzie bliskim uczniowi. Zależy jej na tym, aby uczeń nie wykonywał poleceń automatycznie, lecz rozumiał, co robi i potrafił samodzielnie wykorzystać poznany sposób w nowym zadaniu.

Ola pracuje cierpliwie, ale jednocześnie nie pozwala uczniowi biernie czekać na gotową odpowiedź. Zachęca do myślenia, zadawania pytań i sprawdzania własnych pomysłów. Dzięki temu zajęcia nie polegają wyłącznie na nadrabianiu materiału, ale stopniowo uczą samodzielności.

Jej celem jest doprowadzenie ucznia do momentu, w którym zamiast mówić: „Nie umiem”, zaczyna zastanawiać się: „Od czego mogę zacząć?”. To właśnie wtedy matematyka przestaje być przeszkodą, a staje się problemem, który można rozwiązać.

Patrycja prowadzi zajęcia od pięciu lat, a od roku jest częścią zespołu Psychologii Liczb. Uczy matematyki, chemii i fizyki, pracując zarówno z uczniami szkoły podstawowej, jak i szkoły średniej.

Jest osobą ambitną, dokładną i ciekawą nowej wiedzy, dlatego dokształca się i podnosi swoje kwalifikacje. Matematyka i chemia nie są dla niej wyłącznie szkolnymi przedmiotami. Wykorzystuje je w praktyce – między innymi w analizie wyników badań i statystyce.

Szczególnie interesuje ją dietetyka zwierząt, dlatego dobrze zna także praktyczne znaczenie chemii i biologii. Swoją pracę inżynierską poświęciła alergiom i nietolerancjom pokarmowym u psów w kontekście genetycznym, a obecnie bada wpływ prebiotyków na ich dobrostan.

Na zajęciach Patrycja nie zatrzymuje się na samym wzorze czy poprawnym wyniku. Pokazuje, skąd biorą się zależności, po co wykonuje się konkretne obliczenia i gdzie podobny sposób myślenia można spotkać w prawdziwym świecie. To szczególnie pomaga uczniom, którzy potrzebują wiedzieć nie tylko „jak”, ale również „dlaczego”.

Jej doświadczenie pozwala szybko zauważyć, czy trudność wynika z braków w podstawach, niezrozumienia pojęcia czy zbyt mechanicznego podejścia do zadań. Zamiast uczyć na pamięć, porządkuje materiał i prowadzi ucznia do momentu, w którym sam potrafi połączyć fakty.

A fakt, że po godzinach prowadzi kampanię RPG, też ma tu swoje miejsce — bo matematyka, logika, planowanie i przewidywanie konsekwencji pojawiają się czasem w najmniej oczywistych sytuacjach.

Zuzia dołącza do zespołu Psychologii Liczb jako instruktorka języka angielskiego. W swojej pracy skupia się przede wszystkim na tym, żeby uczeń nie tylko znał słówka i reguły gramatyczne, ale potrafił naprawdę wykorzystać język w rozmowie, podczas egzaminu i w codziennych sytuacjach.

Dobrze zna zdanie: „Rozumiem, ale boję się odezwać”. Dlatego na zajęciach nie rzuca ucznia od razu na głęboką wodę. Najpierw sprawdza, co blokuje swobodę mówienia — brak słownictwa, chaos w gramatyce, obawa przed błędem czy przekonanie, że każda wypowiedź musi być idealna.

Zuzia pokazuje, że komunikacja nie zaczyna się od perfekcyjnych zdań, lecz od odwagi, żeby spróbować. Gramatykę tłumaczy przez praktyczne przykłady, a nowe słownictwo od razu osadza w kontekście, dzięki czemu uczeń nie uczy się języka wyłącznie „pod sprawdzian”.

Na jej zajęciach jest miejsce na rozmowę, błędy, poprawianie i stopniowe budowanie swobody. Zuzia przygotowuje uczniów do bieżącej nauki i egzaminów, ale jednocześnie pilnuje, żeby wiedza nie kończyła się wraz z zamknięciem podręcznika.

Jej celem jest moment, w którym uczeń przestaje w głowie układać każde zdanie przez kilka minut i zaczyna po prostu reagować po angielsku.

Aleksandra od czterech lat prowadzi zajęcia z matematyki, która od zawsze była jednym z jej ulubionych przedmiotów. Dziś największą satysfakcję daje jej moment, w którym uczeń przestaje zgadywać, a zaczyna świadomie podejmować kolejne kroki w rozwiązaniu.

Na jej zajęciach nie ma sztywnego dystansu ani atmosfery odpytywania przy tablicy. Aleksandra stawia na swobodny kontakt, ponieważ wie, że uczeń znacznie łatwiej zadaje pytania i przyznaje, czego nie rozumie, kiedy nie boi się oceny.

Przyjazna atmosfera nie oznacza jednak przypadkowej pracy. Każde zajęcia są przemyślane, a materiał układany w taki sposób, żeby kolejne tematy wynikały z poprzednich. Szczególnie w przygotowaniu do egzaminu ósmoklasisty dba o plan, regularność i stopniowe zwiększanie poziomu trudności — bez chaotycznego przeskakiwania między zadaniami.

Aleksandra uważnie obserwuje, jak uczeń dochodzi do rozwiązania. Jeśli widzi, że dane wyjaśnienie nie trafia, nie powtarza go po raz trzeci tymi samymi słowami. Zmienia przykład, sposób zapisu albo punkt wyjścia, aż znajdzie metodę, która dla konkretnej osoby stanie się logiczna.

Zależy jej nie tylko na poprawnym wyniku, ale na tym, żeby uczeń potrafił samodzielnie zaplanować rozwiązanie i rozpoznać, z jakim typem zadania ma do czynienia. Bo na egzaminie nie wystarczy pamiętać schemat — trzeba jeszcze wiedzieć, kiedy i dlaczego go użyć.

Milena prowadzi zajęcia od pół roku, ale doświadczenie w pracy z dziećmi zdobywała wcześniej w różnych środowiskach i z różnymi grupami wiekowymi. Dzięki temu potrafi szybko wyczuć, czego potrzebuje konkretny uczeń — więcej cierpliwego tłumaczenia, uporządkowania podstaw czy po prostu kogoś, przy kim nie będzie bał się powiedzieć, że czegoś nie rozumie.

Na zajęciach stawia na relację opartą na zaufaniu i swobodnym kontakcie. Nie tworzy sztucznego dystansu, ale jednocześnie pilnuje, żeby za dobrą atmosferą szła konkretna praca i realny postęp.

Milena pomaga uczniom zarówno w bieżącym materiale, jak i wtedy, gdy zaległości zaczynają się nawarstwiać. Ma doświadczenie w pracy z osobami, które znalazły się w naprawdę trudnym momencie — między innymi z uczennicą mającą serię ocen niedostatecznych, którą udało się stopniowo wyprowadzić na znacznie lepszy poziom.

W pracy nie ogranicza się do przerobienia kilku zadań i zakończenia tematu. Sprawdza, czego uczeń nie rozumie, wraca do brakujących podstaw i zmienia sposób tłumaczenia, kiedy widzi, że pierwsze podejście nie działa.

Prowadzi także przygotowanie do egzaminu ósmoklasisty, skupiając się nie tylko na wyniku, ale również na tym, żeby uczeń potrafił samodzielnie rozpoznać typ zadania, wybrać właściwą metodę i nie tracić pewności siebie przy trudniejszych poleceniach.

Maksymilian prowadzi zajęcia z matematyki dla uczniów szkoły podstawowej oraz szkoły średniej na poziomie podstawowym. Pogłębia wiedzę w dziedzinie geodezji, dlatego z matematyką spotyka się nie tylko w podręcznikach, ale również w jej praktycznym, technicznym zastosowaniu.

Dzięki temu potrafi pokazać uczniom, że liczby, wzory i obliczenia nie są oderwanym od rzeczywistości zbiorem zasad. To narzędzia, które pomagają mierzyć, planować, analizować dane i precyzyjnie opisywać otaczający nas świat.

Doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą zdobywał przez wiele lat jako członek kadry drużyny harcerskiej. Ukończył również kurs wychowawcy, dlatego dobrze wie, jak budować kontakt z uczniem, utrzymać jego zaangażowanie i jednocześnie jasno wyznaczać kolejne cele.

Na zajęciach Maksymilian nie przechodzi obojętnie obok braków, które później utrudniają zrozumienie bardziej wymagających tematów. Najpierw porządkuje podstawy, a następnie pokazuje uczniowi, jak wykorzystać je w nowych typach zadań.

Nie zależy mu na mechanicznym zapamiętywaniu schematów. Chce, aby uczeń potrafił ocenić, co jest najważniejsze w poleceniu, od czego zacząć i dlaczego wybrana metoda prowadzi do rozwiązania.

Jego celem jest moment, w którym uczeń przestaje traktować każde nowe zadanie jak zagadkę bez wyjścia i zaczyna widzieć w nim problem, który można spokojnie przeanalizować, podzielić na etapy i rozwiązać.

Od trzech lat prowadzi zajęcia indywidualne, przede wszystkim z języka angielskiego, a okazjonalnie również z matematyki. Angielskiego sama uczyła się między innymi od native speakerów, dlatego zależy jej, aby uczeń nie tylko znał szkolne reguły, lecz także rozumiał, jak język naprawdę brzmi i jak swobodnie z niego korzystać.

Szczególną łatwość ma w pracy z młodszymi dziećmi. Szybko zdobywa ich zaufanie, potrafi utrzymać uwagę i zamienić naukę w spotkanie, na które dziecko nie przychodzi z niechęcią. Lila mówi, że małe dzieci po prostu „czaruje” — i wszystko wskazuje na to, że ta sympatia działa w obie strony.

Ze starszymi uczniami i młodzieżą najbardziej ceni współpracę opartą na zaangażowaniu. Nie oczekuje perfekcji od pierwszego spotkania, ale lubi, gdy uczeń jest gotowy próbować, zadawać pytania i aktywnie pracować nad swoim celem.

Na zajęciach nie korzysta z jednego gotowego scenariusza. Obserwuje, jak uczeń przyswaja wiedzę, w jakim tempie pracuje i które formy ćwiczeń przynoszą najlepszy efekt. Gdy widzi, że dana metoda nie działa, zmienia ją zamiast powtarzać to samo coraz głośniej.

Jest kreatywna, energiczna i tłumaczy możliwie najprostszym językiem. Pomaga w uzupełnianiu zaległości, bieżącym materiale, przygotowaniu do egzaminu ósmoklasisty oraz matury. Zależy jej jednak na czymś więcej niż zaliczeniu kolejnego testu — chce, żeby uczeń potrafił samodzielnie użyć języka i przestał bać się, że każde zdanie musi być idealne.

Igor prowadzi zajęcia z matematyki oraz języka angielskiego dla uczniów na różnych etapach edukacji — od pierwszych klas szkoły podstawowej aż po przygotowanie do matury. Pracuje również z osobami uczącymi się angielskiego na poziomie rozszerzonym i dwujęzycznym.

Pierwsze doświadczenia w przekazywaniu wiedzy zdobywał, pomagając znajomym oraz młodszym uczniom w matematyce, fizyce i języku angielskim. Szybko zauważył, że sama znajomość odpowiedzi nie wystarcza — najważniejsze jest znalezienie takiego sposobu tłumaczenia, który trafi właśnie do tej konkretnej osoby.

W Psychologii Liczb Igor szkoli się i rozwija swoje podejście do pracy z uczniami bezpośrednio u boku właścicielki – Liliany Żurawskiej. Poznaje metody, które nie opierają się na mechanicznym przerabianiu kolejnych zadań, lecz na szukaniu przyczyny trudności, porządkowaniu sposobu myślenia i budowaniu prawdziwego zrozumienia.

W matematyce pokazuje, jak przejść od treści zadania do samodzielnie zaplanowanego rozwiązania. Pomaga uczniowi zauważyć najważniejsze informacje, połączyć je ze sobą i zrozumieć, dlaczego wybrany sposób rzeczywiście działa.

W języku angielskim pracuje nad gramatyką, słownictwem, swobodą wypowiedzi oraz wymaganiami poziomu rozszerzonego i dwujęzycznego. Nie ogranicza się do wskazania poprawnej odpowiedzi — wyjaśnia również, dlaczego konkretna konstrukcja pasuje do danego kontekstu i jak wykorzystać ją samodzielnie.

Igor jest propozycją dla uczniów, którzy szukają młodego, zaangażowanego instruktora z nowym spojrzeniem na naukę. Nie powiela automatycznie szkolnych metod, lecz uczy się tworzyć zajęcia, które są konkretne, elastyczne i dopasowane do sposobu myślenia ucznia.